Evet, hayatım mükemmel gittiğinden bir süredir yazmıyordum. Herşey o kadar güzeldi ki, bu güzelliği bölüp de buraya bir şeyler yazasım gelmedi. Bir rüyadaydım ve şimdi uyandım sanki. O kadar kötü bir şekilde uyandım ki, penceremden baktığımda her taraf bembeyazdı ve ben sadece o beyaz örtünün altına yatıp, hiç kalkmamayı düşündüm. Saçlarım yapış yapış, gözlerimdeki çapakları biriktirmeye başladım. Hayat akıyor bir yerlerde, burada durmuş gibi. Bundan rahatsız bir tarafım var, beni huzursuz eden. Diğer yanım çok memnun kendini hiç bu kadar iyi hissetmemiştir, buna eminim. Bir yanım güzel sarışınların hayalinde, diğer yanım yakınına kimsenin yaklaşmaması için büyük uğraşta. Hep kavga ederlerdi; ama artık birbirlerini görmezden geliyorlar. Ben de tam ortalarında oturmuş, bir o yana bir bu yana bakıyorum. Anlayamadığım bir oluşum, karmaşık bir uzaklık ikisininki.
Bense ikisinden de, kopup başka bir uyuşturucu peşinde koşuyorum. Beni, iki benliğimden kurtaracak bir orta yol. Sadece normal birşeyler, sıradan, beni hayat hakkında düşündüremecek kadar basit. Hızlı arabalar kullanmak istiyorum, çok güzel kızlarla oynaşmak istiyorum. Hayata yön vermek istiyorum, hükmetmek istiyorum. Bana karışmayın, sizden bir şey istediğim yok. Sadece bana boyun eğin, sonunda sizi üzüp, bırakacak olsam da. Yeni bir hayat anlayışı bu, herkes böyle istemez miydi?
Ben mutluluk görmek istemiyorum artık, sadece ne istediğini bilen insanlar görmek istiyorum. Sıkışmış trafik önemli, kalabalıklar iyi değil. Herkes kötülük peşinde, evet. Ama sen ne yapıyorsun, konuşmak dışında ne işe yarıyorsun?
Bakınca görmekten sıkıldım, sadece bunu düşünmek bile çok sıkıcı. Kendini bir şey zannetmek, herkesi çemberinden çıkarıp, oyuna dahil etmemek. İnsanı kendisinden başka kimse neşelendiremez demiştim. Bunu kabul ettiniz. İnsanı kendisinden başka kimse üzemez dediğimde de kabul edin. Yargıçlığı bırakın. Hayat bu işi çok güzel yapıyor...
0 yorum:
Yorum Gönder